Η Γέννηση του Σύμπαντος – εκεί όπου οι σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες συναντούν τον εσωτερισμό… (μέρος 1ο)

Γνώρισε τα βιβλία των Εκδόσεών Νέα Ακρόπολη

Ζούμε σε ένα σύμπαν που ξεκίνησε περίπου πριν 10¹⁰ χρόνια. Η ακτίνα του πρέπει να είναι κάπου 1,3 x 10¹⁰ έτη φωτός (περίπου 1,2 x 10²⁶ μέτρα). Όμως κάθε 5 δευτερόλεπτα το Σύμπαν διαστέλλεται τόσο όσος περίπου είναι ο χώρος που καταλαμβάνει ο Γαλαξίας μας. Περιέχει περισσότερα άστρα και πλανήτες από όσοι είναι οι κόκκοι άμμου του πλανήτη μας κι ωστόσο η πυκνότητά του είναι μικρή (1,4 x 10^-29 gr/cm3), που αντιστοιχεί σε 1 άτομο ανά κυβικό μέτρο. Το περίεργο είναι πως, αν αφαιρέσουμε το κενό ανάμεσα στα άτομα ή τα υποσωματίδια, η καθαρή συμπυκνωμένη ύλη του απέραντου σύμπαντος θα χωρούσε σε ένα κουταλάκι του καφέ. Να λάβουμε υπόψη ότι στους 10¹¹ γαλαξίες του σύμπαντος υπάρχουν περίπου 2,9 x 10²³ άστρα που θα χαθούν μαζί με τη φτωχή δική μας διάνοια, που προσπαθεί να τα ερμηνεύσει σε 50 δισεκατομμύρια χρόνια.

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Σε κάθε αιώνα γίνεται μια προσπάθεια να γίνει φανερό στον κόσμο πως ο Αποκρυφισμός δεν είναι μια ανόητη δεισιδαιμονία. Μόλις επιτραπεί να υποχωρήσει λίγο, η πόρτα θα ανοίξει όλο και περισσότερο σε κάθε αιώνα. Οι καιροί έχουν ωριμάσει για μια πιο σοβαρή γνώση απ’ αυτή που έχει επιτραπεί μέχρι τώρα, αν κι ακόμη πολύ περιορισμένη.

«Η αιώνια καράνα, τυλιγμένη στα παντοτινά αόρατα πέπλα της, κοιμόταν και πάλι για επτά αιώνες». Στην αρχή υπήρχε ο χώρος χωρίς διάσταση, από κάθε άποψη αυθύπαρκτος. Δεν είναι ούτε απεριόριστο κενό ούτε εξαρτημένη πληρότητα αλλά και τα δύο. Δεν είναι η ύλη όπως την ξέρουμε αλλά συνενωμένη κι ένα με τον χώρο στην αφηρημένη της έννοια. Είναι η Μουλαπρακρίτι, η πρωταρχική ουσία από την οποία σαν πηγή θα ακτινοβολήσει ο Ακάσα. Το μόνο που υπάρχει είναι η “Καράνα”, η αιώνια αιτία. Το προηγούμενο αντικειμενικό σύμπαν διαλύθηκε στην πρωταρχική και αιώνια αιτία του και διατηρείται, θα λέγαμε, σε διάλυση στον χώρο, για να διαφοροποιηθεί πάλι και να κρυσταλλοποιηθεί στην επόμενη αυγή. Ο χρόνος και οι νόμοι δεν υφίσταντο, αφού δεν υπήρχε καμιά δημιουργία σ’ αυτή την υπερτάξη. Χώρος-Ύλη-Πεδίο, η επιστημονική τριάδα ήταν συνενωμένη σε ένα.

«Η καρδιά της δεν είχε ακόμα ανοίξει, ώστε να εισχωρήσει η μια ακτίνα κι από εκεί να πέσει, σαν τρία μέσα στο τέσσερα, στην αγκαλιά της Μάγια». Το βασικό δόγμα του Αποκρυφισμού είναι η Συμπαντική Ενότητα, η Ομοιογένεια κάτω από τρεις όψεις. Η ένωση αυτών των τριών αρχών εξαρτάται από μια τέταρτη, τη ζωή που ακτινοβολεί από τις κορυφές του Απροσέγγιστου, για να γίνει μια παγκόσμια διαχυμένη ουσία στα εκδηλωμένα πεδία της ύπαρξης. Είναι η Τριάδα σαν μια ΜΟΝΑΔΑ και μια τετραπλότητα (ενοποιημένα πεδία).

«Ο τελευταίος κραδασμός της έβδομης αιωνιότητας σκιρτά διαμέσου του απείρου. Η Μητέρα φουσκώνει, διαστέλλεται από μέσα προς τα έξω σαν το μπουμπούκι του Λωτού». Λέγεται ότι η Πυθαγόρεια Μονάδα κατοικεί στη μοναξιά, στο σκοτάδι, όπως το σπέρμα. Τα ύδατα της ζωής ή χάος είναι το κενό στο οποίο βρίσκεται κρυμμένο το πνεύμα και η ύλη, ένα κενό όμως με την έννοια του χώρου, αλλά όχι του άδειου χώρου. Το φως έρχεται να γονιμοποιήσει ένα σημείο του χωρόχρονου. Η ακτινοβόλος ουσία πήζει και απλώνεται παντού στα βάθη του χώρου. Από αστρονομική άποψη είναι ο γαλαξίας, το κοσμικό υλικό ή πρωταρχική ύλη στην πρώτη της μορφή. Είναι η πηγή του γάλατος και των πηγμάτων που θα προκύψουν από την ανάδευση. Η πρώτη αφύπνιση της κοσμικής κίνησης σκορπίζεται σε όλο τον χώρο, δημιουργώντας συμπλέγματα και σωρούς σαν πυκνώματα μέσα στο αραιό γάλα. Αυτά είναι τα σπέρματα των μελλοντικών κόσμων.

«Η Ρίζα της Ζωής βρισκόταν σε κάθε σταγόνα του Ωκεανού της Αθανασίας κι ο ωκεανός ήταν ακτινοβόλο φως που ήταν πυρ και θερμότητα και κίνηση. Το σκοτάδι εξαφανίστηκε και δεν υπήρχε πια. Εξαφανίστηκε μέσα στην ίδια την ουσία του, το Σώμα του Πυρός και του Ύδατος ή του Πατέρα και της Μητέρας”. Το φως είναι ψυχρή φλόγα και η φλόγα είναι πυρ και το πυρ παράγει θερμότητα που παράγει νερό, το νερό της ζωής, τη μεγάλη μητέρα. Γιατί στη Στάντζα το φως ονομάζεται ψυχρή φλόγα; Επειδή στη σειρά της κοσμικής εξέλιξης η ενέργεια που κινεί την ύλη (ακτινοβολία), μετά τον πρώτο σχηματισμό της σε άτομα, γεννιέται από την κοσμική θερμότητα.

Θερμότητα και κρύο είναι σχετικές ποιότητες που ανήκουν στο δημιουργημένο σύμπαν. Γεννιέται το δυαδικό σύμπαν, όπου οι εναλλαγές ύλης και αντιύλης, διαστολής και συστολής, ψυχρού και κρύου λειτουργούν ως κινητήρας της δημιουργίας.

Ένας ιστός που διαστέλλεται, όταν η πνοή του πυρός βρίσκεται πάνω του, και συστέλλεται, όταν η πνοή της ύλης τον αγγίζει. Η συστολή και διαστολή του ιστού εκφράζει την παλμική κίνηση που προκαλείται από τις δύο δυνάμεις (βαρύτητα και δύναμη της έκρηξης), η μάχη των οποίων ρυθμίζει την εξάπλωση ή την επιστροφή.

“Ύστερα ο Σβαμχαβάτ στέλνει το Φοχάτ για να σκληρύνει τα άτομα. Το καθένα είναι μέρος του ιστού. Αντανακλώντας τον Αυθύπαρκτο κύριο γίνεται με τη σειρά του Κόσμος”. Το Φοχάτ είναι τα πεδία που θα δράσουν για το σχηματισμό των κόσμων.

ΤΟ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ (Η Θεωρία του Big Bang)

Η Θεωρία αυτή ξεκινά από τη χρονική στιγμή 0 και όταν το Αρχέγονο Σύμπαν βρίσκεται σε άπειρη θερμοκρασία. Δυστυχώς όμως αυτή η κατάσταση είναι άγνωστη για τη σημερινή επιστήμη, που για τον λόγο αυτό ξεκινά από ένα όριο θερμοκρασίας 1,5 τρισεκατομμυρίων βαθμών Kelvin.

Πρώτη Φάση: Η θερμοκρασία του σύμπαντος είναι 100 δισεκατομμύρια βαθμοί Kelvin. Το σύμπαν είναι γεμάτο από ένα αδιαχώριστο κοσμικό ρευστό ύλης κι ακτινοβολίας, κάθε σωματίδιο του οποίου συγκρούεται πολύ γρήγορα με τα άλλα σωματίδια. Από το πολύ μικρό αυτό πρώτο σημείο, με πυκνότητα μάζας 3,8 kgr ανά λίτρο (ή 3,8 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού) το αρχέγονο σύμπαν διαστέλλεται και ψύχεται με γοργό ρυθμό.

Υπάρχει ένας μικρός αριθμός πυρηνικών σωματιδίων κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης, περίπου ένα πρωτόνιο ή νετρόνιο για κάθε δισεκατομμύριο φωτόνια ή ηλεκτρόνια ή νετρίνο (ένα υποατομικό σωματίδιο, που μοιάζει πολύ με το ηλεκτρόνιο, αλλά δεν έχει ηλεκτρικό φορτίο ενώ η μάζα του είναι πολύ μικρή). Κρούσεις συνεπώς νετρονίων ή πρωτονίων με πολύ μεγαλύτερο αριθμό ηλεκτρονίων, ποζιτρονίων κλπ. θα δημιουργήσουν γρήγορες μεταπτώσεις των πρωτονίων σε νετρόνια κι αντίστροφα. Ωστόσο, υπάρχει μια θερμική ισορροπία που δεν επιτρέπει στα σωματίδια να ενωθούν και να δημιουργήσουν σύνθετη ύλη. Όσα σωματίδια δημιουργούνται τόσα καταστρέφονται κι αντίστροφα.

Δεύτερη Φάση (0,11 δευτερόλεπτα μετά): Η θερμοκρασία του σύμπαντος είναι 30 δισεκατομμύρια βαθμοί Kelvin. Ο ρυθμός διαστολής του σύμπαντος έχει αυξηθεί. Ο μικρός αριθμός πυρηνικών σωματιδίων δεν έχει ακόμα ενσωματωθεί στον πυρήνα, αλλά με την πτώση της θερμοκρασίας είναι τώρα σημαντικά ευκολότερο για τα βαρύτερα νετρόνια να μεταπέσουν στα ελαφρύτερα πρωτόνια και το αντίστροφο. Η ισορροπία έχει μετατοπιστεί προς την πλευρά των πρωτονίων (38% νετρόνια, 62% πρωτόνια).

Τρίτη Φάση: Η ενέργεια που απελευθερωνόταν από την εξαΰλωση των ηλεκτρονίων και των ποζιτρονίων, δημιουργώντας φωτόνια και νετρίνο μείωνε προσωρινά τον ρυθμό ψύξης του σύμπαντος, αλλά η θερμοκρασία συνέχιζε την πτωτική της πορεία, φτάνοντας στο τέλος των 3 πρώτων λεπτών στο 1 δισεκατομμύριο βαθμούς Kelvin.

Ήδη ήταν αρκετά ψυχρό το περιβάλλον για τα πρωτόνια και τα νετρόνια. Έτσι άρχισαν να δημιουργούν σύνθετους πυρήνες όπως βαρέος υδρογόνου (ή δευτερίου, με σύμβολο D ή ²H), που όπως είναι γνωστό αποτελείται από ένα πρωτόνιο κι ένα νετρόνιο. Η πυκνότητα όμως εξακολουθούσε να είναι αρκετά υψηλή, έτσι ώστε οι ελαφροί αυτοί πυρήνες ήταν σε θέση να ενωθούν για να σχηματίσουν τον πλέον σταθερό από τους ελαφρότερους, τον πυρήνα του ηλίου (He), που αποτελείται από 2 πρωτόνια και 2 νετρόνια.

Τέταρτη Φάση: Το σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται και να ψύχεται, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο δεν θα συμβεί για τα επόμενα 700.000 χρόνια ακόμη, έως ότου δηλαδή η θερμοκρασία πέσει σε εκείνο το σημείο που τα ηλεκτρόνια και οι πυρήνες θα είναι σε θέση να σχηματίσουν σταθερά άτομα. Η έλλειψη ελεύθερων ηλεκτρονίων θα καταστήσει το σύμπαν διαφανές στην ακτινοβολία, και η αποδέσμευση της ύλης από την ακτινοβολία θα επιτρέψει στην πρώτη να αρχίσει να σχηματίζει γαλαξίες και άστρα. Μετά από άλλα 10 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου, ζωντανές υπάρξεις θ’ αρχίσουν ν’ ανασυνθέτουν αυτή την ιστορία.

Αυτή η θεώρηση του Αρχέγονου Σύμπαντος παρουσιάζει μια συνέπεια που μπορεί αμέσως να ελεγχθεί με την εξής παρατήρηση: η ύλη που περίσσεψε από τα 3 πρώτα λεπτά κι από την οποία κατά βάση πρέπει να σχηματιστούν τα άστρα, αποτελείται από 22-28 % ήλιο, η δε υπόλοιπη από υδρογόνο. Όπως έχει διαπιστωθεί, αυτό το αποτέλεσμα στηρίζεται στην παραδοχή ότι υπάρχει μια τεράστια αναλογία φωτονίων σε σχέση με τα πυρηνικά σωματίδια, η οποία ισοδυναμεί με θερμοκρασία ακτινοβολίας 30Κ.

Υπάρχει ακόμα ένα άλλο υπόλειμμα του Αρχέγονου Σύμπαντος που είναι ολόγυρά μας αλλά είναι αδύνατον να παρατηρήσουμε τα κοσμικά νετρίνο, που η αλληλεπίδρασή τους με την κοινή ύλη είναι τόσο ασθενής, που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα μια μέθοδος ανίχνευσης. Παρόλα αυτά, υπάρχει μια μεγάλη αβεβαιότητα που επικρέμεται σαν ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το καθιερωμένο μοντέλο. Στη βάση όλων των υπολογισμών που έδωσαν τα δεδομένα που προαναφέραμε “κρύβεται” η κοσμολογική αρχή, η υπόθεση ότι το Σύμπαν είναι ομογενές (φαίνεται το ίδιο για οποιοδήποτε παρατηρητή που μετακινείται προς την κατεύθυνση της γενικής διαστολής του) και ισότροπο (φαίνεται το ίδιο προς όλες τις κατευθύνσεις σε έναν τέτοιο παρατηρητή).

Γνωρίζουμε από την άμεση παρατήρηση ότι η διάχυτη κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων είναι σε υψηλό βαθμό ισότροπη κι από αυτό συμπεραίνουμε ότι το Σύμπαν ήταν κι αυτό ισότροπο κι ομογενές. Αυτό όμως δεν αποκλείει την υπόθεση να ήταν το σύμπαν εξαιρετικά ανομοιογενές κι ανισότροπο και στη συνέχεια να εξομαλύνθηκε από τις δυνάμεις τριβής που ασκήθηκαν μεταξύ των διαφόρων τμημάτων κατά τη διαστολή του.

Αδυναμίες του Κλασικού Μοντέλου

1. Η απαίτηση του μοντέλου για εξήγηση των κινήσεων και του σχήματος των πλανητών, των γαλαξιών και των γαλαξιακών ομάδων με βάση τη βαρύτητα και μόνο δε συμφωνεί με τις παρατηρήσεις.

2. Η παραδοχή της υπόθεσης της «σκοτεινής μάζας» του σύμπαντος, για να καλύψουν το έλλειμα μάζας που προκύπτει από τα θεωρητικά και πειραματικά αποτελέσματα, πάλι δεν είναι σε θέση να δικαιολογήσει τον σχηματισμό γιγάντιων γαλαξιακών υπερ-ομάδων που τα τελευταία χρόνια χαρτογραφούνται.

3. Σύμφωνα με τη θεωρία, τέτοιοι υπερ-γαλαξίες θα χρειάζονταν για τη δημιουργία τους πενταπλάσιο χρόνο από αυτόν της ηλικίας του σύμπαντος.

4. Η αμφισβήτηση της εγκυρότητας του Νόμου του Hubble, βάση του οποίου πρέπει να υπάρχει άμεση σχέση της απόστασης του γαλαξία με τη μετατόπιση των φασματικών του γραμμών προς το ερυθρό. Ο νόμος αυτός φαίνεται να μην ισχύει για τους quasar (με τον όρο αυτό στην αστρονομία εννοείται κάθε εξαιρετικά λαμπρός και μακρινός ενεργός γαλαξιακός πυρήνας, που εμφανίζεται στο ορατό φως ως σημειακή πηγή, δηλ. σαν αστέρας), αφού για έναν quasar κι έναν γειτονικό γαλαξία οι μετατοπίσεις των φασματικών γραμμών δεν συμφωνούν.

5. Η κοσμική ακτινοβολία του βάθους είναι η ακτινοβολία που εξέπεμψε το σύμπαν τη στιγμή της δημιουργίας του, εφόσον η συγκέντρωση της ύλης σε «νησίδες» δεν είναι ομοιογενής, αφού υπάρχουν τεράστια κενά μεταξύ τους και η ακτινοβολία αυτή θα έπρεπε να είναι ανομοιογενής, κάτι που δεν συμφωνεί με τα αποτελέσματα του δορυφόρου Cobe, που παρατήρησε ομοιογένεια στην κοσμική αυτή ακτινοβολία.

6. Στα πλαίσια της κοσμολογίας της μεγάλης έκρηξης, δεν είναι κατανοητό πώς και γιατί εξακολουθούν να σχηματίζονται γαλαξίες ακόμα και σήμερα. Θα μπορούσαν ίσως να είναι πρωτογαλαξίες, των οποίων καθυστέρησε η κατάρρευση. Όμως πρωτογαλαξιακά νέφη αερίων δεν έχουν παρατηρηθεί ακόμα, έστω και μετά από εκτεταμένες έρευνες.

Πλεονεκτήματα της Κλασικής Θεωρίας

1. Αν η υπόθεση για τη μεγάλη έκρηξη είναι σωστή, θα πρέπει να υπάρχει μέχρι σήμερα ακτινοβολία η οποία θα χαρακτηρίζεται από θερμοκρασία 5-7 βαθμούς Κελσίου. Το 1965 οι Arno Penzias και Rober Wilson κατέγραψαν ακτινοβολία μικροκυμάτων με θερμοκρασία 3 βαθμούς Κελσίου.

2. Το ποσοστό ηλίου, δευτερίου και ελαφρών στοιχείων, σύμφωνα με τις θεωρητικές προσεγγίσεις των R. Wagouer και W. Fowler, θα έπρεπε να ήταν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης το 25% της μάζας που θα είχε αρχικά τη μορφή Υδρογόνου. Πράγματι, τα φάσματα των παλαιών άστρων επιβεβαίωσαν τις υποθέσεις.